Beste familie en vrienden van Kees,
Kees was ons jongste broertje. We zijn met zijn drietjes, Christ, Kees en ik, opgegroeid in het naoorlogse Brabant. Mijn vader had een kapperszaak en een, toen nog klein winkeltje en mijn moeder was onderwijzeres. Na de geboorte van Kees is ze vrij snel weer gaan werken. Onze vader was thuis i.v.m. de zaak en daarnaast was er de eerste jaren een hulp voor de kinderen.
Als oudste van de drie, nam ik Kees vaak onder mijn hoede en ik kan me hem nog goed herinneren als baby in de kinderwagen en vooral als kleuter. Hij was een hele lieve en zachtaardige jongen.
We hadden een beetje strenge vader en een schat van een moeder. In het gezin werd veel gelachen en werden vaak grappen gemaakt. Kees genoot, meestal stilletjes, een beetje op de achtergrond.Hij las erg veel en was begonnen systematisch de encyclopedie door te werken. Regelmatig vertelde hij ons aan tafel wat hij weer voor interessants had gelezen. Alleen toen hij de ontwikkeling van conceptie naar baby aan de orde bracht, viel er in ons rooms katholieke gezin toch wel even een stilte en bracht mijn moeder het gesprek snel op een ander onderwerp.
Behalve veel lezen, tekende hij veel en speelde ook graag met zijn Trix-treintjes. Zijn liefde voor treinen ging erg ver. In de bioscoop begon hij bij de film The Bridge Over The River Kwai, luidkeels te huilen toen er een spoorbrug met trein werd opgeblazen. Maar het was wel een trein van de vijand (van de Japanners) en dat werd in de zaal duidelijk niet gewaardeerd.In zijn puberteit kreeg hij het moeilijk, toen hij ontdekte dat hij meer belangstelling had voor jongens dan voor meisjes.
Later werd Kees lid van de Vereniging voor Natuurbehoud, fotograferen werd zijn hobby en hij ontpopte zich als een goede natuurfotograaf.Daarnaast werd er actie gevoerd tegen milieuverpestende ontwikkelingen in West-Brabant. Het haar van beide broers was in die periode veel langer dan dat van mij en dat moet voor mijn vader, de dorpskapper, beslist geen reclame zijn geweest.
Kees ging in dienst en kwam terecht bij een elitegroep van de Infanterie. Destijds had hij een enorme hekel aan sport en lichamelijke oefening en hij had een intense afkeer van een machocultuur. Deze periode was een hel voor hem, maar hij besloot niet op te geven en hij heeft met een bevordering de dienst verlaten. Zijn wraak was echter zoet. Hoewel hij nooit blowde, heeft hij wiet gezaaid onder de oude tanks bij de ingang van de kazerne. (Hij zag het al voor zich, hoe het jaar daarop de grote planten er bij zouden staan).Hierna kwam voor hem een hele moeilijke periode. De dienst had hem geen goed gedaan en hij worstelde met het uit de kast komen. Hij ging op kamers en niet lang daarna overleed onze moeder. Dat was een grote klap voor hem.
Een poosje later kwam hij uit de kast, kreeg een vaste vriend en ze gingen samenwonen. Helaas heeft dit geluk maar kort mogen duren.De volgende jaren
zijn zwaar voor hem geweest. Hij is op latere leeftijd weer gaan
studeren en daarna gaan werken.
Hij was regelmatig zwaar depressief en moest daar veel voor slikken.
Daarnaast begon hij problemen met zijn zicht te krijgen. Dit is voor
een fanatiek fotograaf zoals hij natuurlijk een verschrikkelijk lot.
Op een gegeven
moment besloot hij de knop om te draaien en is hij acuut met alle
pillen gestopt.
Ik vroeg hem later: “Hoe heb je dat gedaan?”.
“En je depressiviteit dan,” zei ik, “heb je daar geen last meer van?”
“ Jawel,” zei hij, “maar daar heb ik mijn trucjes voor.”Kees begon langzamerhand weer de oude te worden, ondanks zijn steeds verder voortschrijdende slechtziendheid.
Ik, als oudste zusje, voelde me bij hem af en toe eerder het jongere zusje. Ook Christ heeft heel vaak het gevoel gehad, dat Kees de oudste van de twee was.Kees was lief, wijs, positief en was zijn humor niet verloren. Als je met hem in de natuur ging wandelen, stak je meer op van de natuur dan je van menig goedziende kon leren.
Hij was de laatste jaren, ook op sociaal gebied steeds actiever. Dank zij de geweldige steun van de Nederlandse Vereniging voor Blinden en Slechtzienden, het huiskamerproject, het Netwerk, de MD-bijeenkomsten, ACE en het 50 plus café zagen we hem opbloeien. Ik vergeet ongetwijfeld dingen.Hij vond daar ontspanning, vriendschap en zaken om voor te vechten en te knokken. Ik zelf denk, nu ik de laatste week veel mensen heb gesproken, dat hij in een warm bad terecht was gekomen.
Hij vertelde ons in geuren en kleuren over al zijn activiteiten. En uiteraard sloeg hij zelden een partijtje sjoelen af.Mijn broer en schoonzus, mijn man en ik, zullen hem, net als velen van u verschrikkelijk gaan missen.
Dag lieve Kees.